dscn2695

Cotygodniowe spotkanie w grupie

  1. Coty­go­dnio­we spo­tka­nie w Gru­pie Krwi Chry­stu­sa może odby­wać się w sali para­fial­nej lub w domu jed­ne­go z człon­ków gru­py, w usta­lo­nym wspól­nie dniu i godzi­nie. Cza­su trwa­nia spo­tka­nia – ok. 1,5 godzi­ny – nie nale­ży zbyt­nio prze­dłu­żać.
  2. Spo­tka­nie w gru­pie pro­wa­dzi ani­ma­tor gru­py, lub oso­ba wyzna­czo­na przez nie­go.
  3. Według tra­dy­cji WKC na począt­ku spo­tka­nia gru­py jest wymia­na doświad­czeń a potem roz­wa­ża­nie Sło­wa Boże­go. Kolej­ność może być zmie­nio­na.

Elementy spotkania  w grupie

Część I – Roz­wa­ża­nie Sło­wa Boże­go

  1. Warun­kiem szcze­rej, owoc­nej i miłej Bogu modli­twy jest wcze­śniej­sze wza­jem­ne pojed­na­nie, wyci­sze­nie, nasta­wie­nie ser­ca na spo­tka­nie z Jego Sło­wem.
  2. Odmó­wie­nie przez pro­wa­dzą­ce­go modli­twy do Ducha Świę­te­go lub wspól­ne odśpie­wa­nie pie­śni do Ducha Świę­te­go. Każ­dy z uczest­ni­ków w ciszy swo­je­go ser­ca otwie­ra się na Jego dzia­ła­nie.
  3. Gło­śne odczy­ta­nie przez jed­ne­go z uczest­ni­ków wcze­śniej wybra­ne­go frag­men­tu Pisma Świę­te­go, zazwy­czaj Ewan­ge­lii (moż­na rów­nież I lub II czy­ta­nie) z naj­bliż­szej nie­dzie­li, czy też z dnia spo­tka­nia. Pozo­sta­li w tym cza­sie nie patrząc w tekst, wsłu­chu­ją się w treść Sło­wa Boże­go.
  4. Poszu­ki­wa­nie w chwi­li ciszy (bez pośpie­chu) odpo­wie­dzi na zada­ne w ser­cu pyta­nie: „Co Pan Bóg mówi dziś do mnie oso­bi­ście­przez roz­wa­ża­ny tekst?” Poszu­ki­wa­nie jest też pró­bą odpo­wie­dzi na pyta­nia: „Na co powi­nie­nem w swo­im życiu dzi­siaj zwró­cić uwa­gę?”;Co powi­nie­nem w swym życiu zmie­nić, o co pro­sić, za co prze­pra­szać, za co dzię­ko­wać?”  W tym cza­sie ist­nie­je moż­li­wość indy­wi­du­al­ne­go, ciche­go prze­czy­ta­nia roz­wa­ża­ne­go frag­men­tu.
  5. Dzie­le­nie się oso­bi­stym odbio­rem Sło­wa Boże­go.

a) Zna­kiem goto­wo­ści do dzie­le­nia jest zamknię­te Pismo św.
b) Pro­wa­dzą­cy dys­kret­nie spraw­dza goto­wość uczest­ni­ków spo­tka­nia i daje znak do roz­po­czę­cia wymia­ny.
c) Dzie­le­nie odby­wa się w spon­ta­nicz­nej kolej­no­ści i roz­po­czę­te zosta­je przy­to­cze­niem tre­ści naj­moc­niej prze­ży­te­go zdania/słowa.
d) Wypo­wiedź ma być jed­no­ra­zo­wa, zwię­zła, sfor­mu­ło­wa­na zro­zu­mia­le, bez komen­ta­rzy i odnie­sień do tre­ści wypo­wia­da­nych przez pozo­sta­łe oso­by.
e) W cza­sie wypo­wie­dzi innej oso­by nie komen­tu­je­my jej tre­ści.
f) Dzie­le­nie się odbio­rem Sło­wa Boże­go nie powin­no być wypo­wia­da­ne w for­mie modli­twy lecz w for­mie infor­ma­cji dla innych (np. Sło­wo Boże/ dany frag­ment dziś do mnie mówi…).
g) Wypo­wie­dzi doko­nu­je się w pierw­szej oso­bie licz­by poje­dyn­czej – „ja”.
h) Nie komen­tu­je­my, jaka nauka wypły­wa ze Sło­wa Boże­go dla innych, ale mówi­my w odnie­sie­niu do sie­bie. Nie gło­si­my „kazań”.
i) Na zakoń­cze­nie wypo­wie­dzi zazwy­czaj mówi­my „Dzię­ku­ję”.

Część II – Modli­twa spon­ta­nicz­na

  1. Krót­kie aktu­al­ne modli­twy, wyni­ka­ją­ce z roz­wa­ża­ne­go Sło­wa Boże­go doty­czą­ce poszcze­gól­nych osób – uczest­ni­ków spo­tka­nia, Wspól­no­ty, Kościo­ła, Ojczy­zny (uwiel­bie­nie, dzięk­czy­nie­nie, prze­pro­sze­nie, proś­by) wypo­wia­da­ne w atmos­fe­rze wol­no­ści i dowol­nej kolej­no­ści.
  2. Każ­dy z uczest­ni­ków spo­tka­nia ma szan­sę wypo­wie­dze­nia swo­jej modli­twy.
  3. Zakoń­cze­nia tej czę­ści spo­tka­nia doko­nu­je pro­wa­dzą­cy wezwa­niem:  „Chwa­ła Ojcu…”

Część III – Wybór „Sło­wa Życia”.

  1. Każ­dy może zapro­po­no­wać „Sło­wo Życia” z roz­wa­ża­ne­go tek­stu. Może to być całe zda­nie, frag­ment zda­nia, czy też jed­no sło­wo.
  2. War­to wspól­nie zasta­no­wić się jak moż­na  żyć tym Sło­wem, do cze­go Ono nas zachę­ca, wzy­wa, co nam wska­zu­je, cze­go od nas wyma­ga, o czym zapew­nia i co nam obie­cu­je; aby nie było to tyl­ko „ład­ne hasło” na nad­cho­dzą­cy tydzień.
  3. Sło­wo Życia” jest ducho­wym węzłem łączą­cym gru­pę poza spo­tka­niem i siłą w apo­stol­stwie.
  4. Osta­tecz­ną decy­zję w wybo­rze „Sło­wa Życia”  może pod­jąć ani­ma­tor.

Część IV – Wymia­na doświad­czeń.

  1. Prak­ty­ka „Sło­wa Życia” pozwa­la z jed­nej stro­ny widzieć rze­czy­wi­stość „ocza­mi Jezu­sa” a z dru­giej dostrze­gać moc Sło­wa Boże­go w naszym życiu.
  2. Jeże­li poprzez „Sło­wo Życia” wybie­ra­ne na coty­go­dnio­wym spo­tka­niu gru­py WKC, uczest­ni­cy chcą, aby Bóg dzia­łał w ich życiu i dostrze­ga­ją Jego dzia­ła­nie, to z rado­ścią dzie­lą się tym doświad­cze­niem z inny­mi.
  3. Każ­dy uczest­nik spo­tka­nia ma moż­li­wość dać oso­bi­ste świa­dec­two jak „Sło­wo Życia” wpły­nę­ło na jego życie w ostat­nim cza­sie.
  4. Samo doświad­cze­nie powin­no być zwię­złą wypo­wie­dzią oraz zawie­rać trzy ele­men­ty:
    a) pro­blem – sytuacja/zdarzenie
    b) pomoc Boża przez moc Sło­wa Życia/doświadczenie Bożej inter­wen­cji
    c) owoc – sku­tek Boże­go dzia­ła­nia w nas/doświadczenie prze­mia­ny wewnętrz­nej
  5. Dzie­le­nie się doświad­cze­niem nie może być tyl­ko spra­woz­da­niem jak minął tydzień, ale dostrze­że­niem Bożej inter­wen­cji i pomo­cy w swo­im życiu.
  6. Świa­dec­two nie musi zawsze doty­czyć wiel­kich spraw, ale tak­że małych, codzien­nych, z jakich skła­da się nasze życie.
  7. Życie „Sło­wem Życia” uczy i uwraż­li­wia nas na obec­ność Boga bli­sko nas, na Jego pro­wa­dze­nie i opie­kę.
  8. Na zakoń­cze­nie swo­je­go doświad­cze­nia zazwy­czaj mówi­my: „Bło­go­sła­wio­na Krew Jezu­so­wa!”

Część V – Modli­twa na zakoń­cze­nie spo­tka­nia.

  1. Modli­twą na zakoń­cze­nie może być modli­twa do Ducha Świę­te­go „Po czy­ta­niu Pisma Świę­te­go” lub modli­twa wła­sna pro­wa­dzą­ce­go, odno­szą­ca się do prze­bie­gu całe­go spo­tka­nia i do wybra­ne­go „Sło­wa Życia”.
  2. Spo­tka­nie koń­czy­my zazwy­czaj modli­twą:

Ojcze Przed­wiecz­ny …
Mat­ko i Kró­lo­wo Prze­naj­droż­sze Krwi – módl się za nami!
Św. Kasprze del Bufa­lo – módl się za nami!
Św. Mario De Mat­tias – módl się za nami!
Niech będzie zawsze bło­go­sła­wio­ny i wiel­bio­ny Jezus – któ­ry nas Krwią swo­ją odku­pił!

Część VI –  Omó­wie­nie apo­stol­stwa, spraw bie­żą­cych, podział zadań,   infor­ma­cje, ogło­sze­nia.

  1. Uczest­ni­cy spo­tka­nia mają moż­li­wość omó­wie­nia spraw doty­czą­cych for­ma­cji i apo­stol­stwa WKC.
  2. Uczest­ni­cy mogą rów­nież przed­sta­wić swo­je proś­by i wyra­zić swo­je zda­nie doty­czą­ce oma­wia­nych spraw lub zagad­nień.