W dniach 9 – 11.11.2018 r. odby­ły się w Domu św. Kaspra w Czę­sto­cho­wie reko­lek­cje week­en­do­we orga­ni­zo­wa­ne przez Misjo­na­rzy Krwi Chry­stu­sa. Wzię­ło w nich udział ponad 40 osób z Pod­re­gio­nu Czę­sto­chow­skie­go.
Reko­lek­cje roz­po­czął Mszą Świę­tą ks. Daniel Mokwa CPPS. Ofia­ro­wał w niej swo­ją cho­ro­bę (moc­ne prze­zię­bie­nie) w inten­cji dobrych owo­ców sku­pie­nia, ponie­waż nie mógł dalej w nim uczest­ni­czyć. Zastęp­stwo za ks. Danie­la objął ks. Hen­ryk Czu­bat CPPS.

Eucha­ry­stia i Litur­gia Godzin

Ten pokaz slaj­dów wyma­ga włą­czo­ne­go Java­Script.

Pod­czas sobot­niej kon­fe­ren­cji i Mszy Świę­tej ks. Hen­ryk pod­jął temat cha­ry­zma­tów, wska­zu­jąc na to, że tyl­ko świa­do­mość nie­zmien­nej miło­ści Boga do czło­wie­ka nada­je jego życiu sens i czy­ni go napraw­dę szczę­śli­wym. Zwłasz­cza we współ­cze­snym świe­cie, gdzie czło­wiek ule­ga wie­lu namięt­no­ściom, nało­gom, któ­ry­mi nie może się nasy­cić, lecz musi ich pra­gnąć coraz wię­cej. Jedy­nie czło­wiek pew­ny miło­ści Boga sta­ra się w swo­im życiu odkryć cha­ry­zmat, powo­ła­nie, spo­sób jak odpo­wie­dzieć na tę Miłość służ­bą Bogu i innym ludziom.

Ten pokaz slaj­dów wyma­ga włą­czo­ne­go Java­Script.

        Kon­fe­ren­cja: „Cha­ry­zma­ty Ducha Świę­te­go” wygło­szo­na przez Hen­ry­ka Czu­bat CPPS, poni­żej krót­kie stresz­cze­nie przy­go­to­wa­ne przez Kasię
Cha­ry­zma­ty to coś co mamy i nad czym potrze­bu­je­my naszej pra­cy i w odróż­nie­niu od darów Ducha Świę­te­go roz­da­wa­nych każ­de­mu. Cha­ry­zma­ty  dawa­ne są według potrzeb i nie mają słu­żyć tyl­ko bogac­twie tego, któ­ry jest nim obda­ro­wa­ny , ale np. Kościo­ło­wi, Wspól­no­cie lub inne­mu celo­wi. Cza­sem wyda­je się mam, że nie mamy żad­ne­go cha­ry­zma­tu, myśli­my, że chy­ba nie zosta­li­śmy nim dotknię­ci, pomi­nię­ci. Jest to błęd­ne myśle­nie, bo Bóg mówi : jesteś moim uko­cha­nym dziec­kiem, nad któ­rym się pochy­lam i któ­re­go obda­ro­wu­ję. Daj się więc dotknąć tej miło­ści. Wte­dy dopie­ro moż­na słu­żyć dla dobra Kościo­ła, rodzi­ny, Wspól­no­ty . Czę­sto nie zauwa­ża­my darów powsze­dnich, jeste­śmy mało wraż­li­wi i zapo­mi­na­my,   że Bóg kocha­jąc nas daje nam wszyst­ko co nam potrzeb­ne, żeby­śmy mogli być cegieł­ką w Koście­le, któ­ra jest żywa, nie gni­je, nie nisz­czy się, nie butwie­je. Musi­my umieć się wyrwać z tego jeste­stwa kim jestem, z tego wła­sne­go „ja”, a zacząć odkry­wać mnó­stwo cha­ry­zma­tów, z któ­ry­mi jestem posła­ny na ten świat. Ale czy ja jako dziec­ko Boże, naj­pierw uko­cha­ne, obda­ro­wa­ne wszyst­kim, czu­jąc się boga­tym umiem roz­wi­jać, pomna­żać  i roz­da­wać te dary. Trwa­nie w takiej świa­do­mo­ści, to też cha­ry­zmat, bo cza­sem byle głup­stwo spo­wo­du­je, że odbie­ra­my sie­bie przez pry­zmat tego co  inni o nas mówią lub pole­ga­my tyl­ko na sobie, albo gra­my przed inny­mi róż­ne role i chce­my się sprze­dać, żeby dobrze wypaść lub robić dobre wra­że­nie. Jeśli jestem dziec­kiem Bożym, to przy­no­szę Ojcu w darze wszyst­kie bolącz­ki, bo ON jest moim kocha­ją­cym Ojcem i wte­dy nawet cier­pie­nia i bóle nie sta­ją się klę­ską. Musi być wła­ści­wa rela­cja. Z jego stro­ny nie gro­zi mi nic nie­po­ko­ją­ce­go. On kocha mnie nie­ustan­nie i  na taką rela­cję cze­ka, na taką świa­do­mość. Jeśli tak nie będzie, to w to miej­sce wej­dzie ktoś inny (zły). Na tej dobrej miło­ści mam budo­wać swo­je życie. To jest cha­ry­zmat każ­de­go czło­wie­ka, tym bar­dziej chrze­ści­ja­ni­na, któ­ry podą­ża za Chry­stu­sem, a jesz­cze bar­dziej człon­ka Wspól­no­ty Krwi Chry­stu­sa, któ­ry wybie­ra, któ­ry  został obda­ro­wa­ny tym szcze­gól­nym darem takie­go roze­zna­wa­nia, umie­jęt­no­ści, że wszyst­ko co mnie spo­ty­ka, co jest trud­ne, co jest krzy­żem może być wyko­rzy­sta­ne nie prze­ciw­ko Bogu, ale dla mnie. Obda­ro­wa­ny  żyje cha­ry­zma­tem Krwi Chry­stu­sa. Krew Chry­stu­sa nie­za­leż­nie od tego jakim jeste­śmy dziś grzesz­ni­kiem odna­wia we mnie Boże życie i dla mnie  cią­gle bije ser­ce Jezu­sa. Idąc przez życie mamy uczyć się tego, odkry­wać Go i coraz bar­dziej wcho­dzić w to, by uczest­ni­czyć w tym cha­ry­zma­cie Krwi Chry­stu­sa, że ona jest nie­za­leż­na. Jak to odnieść  do swo­je­go życia?  Chry­stus, to sło­wo życia. Jeże­li kar­mię się tym sło­wem, to wcho­dzę w rela­cję z nim , ten hero­izm miło­ści sta­je się dla mnie. Bóg kocha­jąc nas odkry­wa przed nami  prze­strze­nie swo­jej łaski, swo­jej tajem­ni­cy. Mam nową zdol­ność do tego, żeby na nowo odkry­wać rela­cję z Bogiem. Bóg otwie­ra ogrom łaski, ogrom swo­jej miło­ści. Jak bar­dzo jestem obda­ro­wa­ny, kocha­ny  sko­ro odkry­wam to wszyst­ko co jest w nim dla mnie. Moja posta­wa,  moja oso­ba ma się stać taka, żebym podą­ża­jąc  za nim mogła się cią­gle roz­wi­jać, cią­gle wzra­stać, cią­gle zmie­niać te rela­cje, na nowo je odkry­wać, a nie stać sta­le w tym samym miej­scu. Nawet kogoś gniew, nie będzie w sta­nie budzić we mnie zło­ści,  prze­kleń­stwa. Wcho­dząc w rela­cje z Chry­stu­sem ja sta­ję się podob­nym do Chry­stu­sa. Mam zdol­ność miło­ści i mogę tą dro­gą miło­ści i jego Krwi podą­żać  za nim (hero­izm miło­ści). Do tego też słu­ży Wspól­no­ta i wspól­ne dzie­le­nie się, zgłę­bia­nie tre­ści sło­wa, te wspól­ne zachę­ca­nie się tym bogac­twem jego obec­no­ści. Nie  jest ona po to tyl­ko, żeby się w niej dobrze czuć, ale ma słu­żyć do świad­cze­nia miło­ści. Słu­że­nie, słu­że­nie, słu­że­nie… Mamy zdol­ność tego przez Chry­stu­sa. Wraz z każ­dym darem Bóg obda­rza nas we wszyst­ko co słu­ży do wypeł­nie­nia zada­nia z miło­ścią, a nie tyl­ko regu­la­mi­no­wo. Jezus to ktoś, za któ­rym podą­ża­my i swo­ją posta­wą uka­zu­je­my Go. W para­fii mamy być zwra­ca­ją­cy­mi uwa­gę na to, kto ma być w naszym życiu na pierw­szym miej­scu. Mamy nieść podo­bień­stwo do Boga i czuć się zawsze jego dziec­kiem. To miłość daje odwa­gę, siłę, a sama świa­do­mość tego rodzi odkry­wa­nie cha­ry­zma­tu we mnie.  Duch Świę­ty  nie zna prze­szkód w niczym. Czy­ni nas zdol­ny­mi do hero­icz­nej miło­ści i posłu­gu­je się nami w taki spo­sób jaki chce. Strzeż­my się nato­miast pychy, próż­no­ści, zazdro­ści, a podą­żaj­my z miło­ścią za Bogiem.  Czuć się dziec­kiem Boga, to mieć tą świa­do­mość. Daje­my temu wyraz posta­wą posłu­szeń­stwa, poko­ju i cier­pli­wo­ści. Waż­ne, żeby nie dać się zwieźć , a słu­żyć Bogu tym co mam tu i teraz i słu­żyć z miło­ścią. Poka­zuj to, spra­wiaj radość swo­im bra­ciom i sio­strom, nie kal­ku­luj, nie miej miej­sca dla jakieś otwie­ra­nej pust­ki- dla złe­go.

Spo­tka­nie w gru­pach

Ten pokaz slaj­dów wyma­ga włą­czo­ne­go Java­Script.

Eucha­ry­stia pod prze­wod­nic­twem ks. Hen­ry­ka Czu­bat CPPS

Ten pokaz slaj­dów wyma­ga włą­czo­ne­go Java­Script.

Wspól­ny czas na posił­kach

Ten pokaz slaj­dów wyma­ga włą­czo­ne­go Java­Script.

Spo­tka­nie ani­ma­to­rów die­ce­zjal­nych z Radą Pod­re­gio­nu Czę­sto­chow­skie­go

Ten pokaz slaj­dów wyma­ga włą­czo­ne­go Java­Script.

Czas na godzi­nę pytań i świa­dec­twa

Ten pokaz slaj­dów wyma­ga włą­czo­ne­go Java­Script.

Cało­noc­na Ado­ra­cja Naj­święt­sze­go Sakra­men­tu

Ten pokaz slaj­dów wyma­ga włą­czo­ne­go Java­Script.

Eucha­ry­stia w dniu 11 listo­pa­da 2018 roku w dzień Nie­pod­le­gło­ści Pol­ski
Po Eucha­ry­stii został prze­ka­za­ny do Pere­gry­na­cji Obra­zu Mat­ki i Kró­lo­wej Prze­naj­droż­szej Krwi dla Die­ce­zji Wro­cław­skiej. Pere­gry­na­cja roz­pocz­nie się od Ole­śni­cy

Ten pokaz slaj­dów wyma­ga włą­czo­ne­go Java­Script.

Z oka­zji Świę­ta Nie­pod­le­gło­ści Pol­ski Wspól­no­ta Krwi Chry­stu­sa z Kędzie­rzyn-Koź­la przy­go­to­wa­ła bia­ło-czer­wo­ne różań­ce.

Ten pokaz slaj­dów wyma­ga włą­czo­ne­go Java­Script.

Sku­pie­nie zakoń­czy­ła nie­dziel­na Msza Świę­ta, pod­czas któ­rej ks. Daniel prze­ka­zał WKC w Die­ce­zji Wro­cław­skiej Obraz Mat­ki i Kró­lo­wej Prze­naj­droż­szej Krwi, aby pere­gry­no­wał po jej domach i para­fiach.

rela­cja ze sku­pie­nia: Ryszard

Przy­go­to­wa­nia różań­ców przez WKC z Kędzie­rzy­na-Koź­le -»>foto Kasia«<
Prze­czy­taj też”»> Pięk­ny wiersz o różań­cu” «<

Kaw­ka i roz­jazd do domów

Ten pokaz slaj­dów wyma­ga włą­czo­ne­go Java­Script.

»>Katarzyna Zaluza udostępnia Ci album „Dni skupienia w Częstochowie 9–11 listopada 2018r.”«<
Foto: Katarzyna Zaluza »>Jasna Góra biało-czerwona w przeddzień święta 100-lecia Niepodległości Polski«<

»>foto ze sku­pie­nia link Ela i Basia «<

Reflek­sje ze sku­pie­nia w Domu Misyj­nym św. Kaspra del Buf­fa­lo

Jecha­łam z myślą, aby podzię­ko­wać Panu Bogu
Na sku­pie­nie jecha­łam z myślą, aby podzię­ko­wać Panu Bogu za pomoc w ostat­nich wyda­rze­niach, a mia­no­wi­cie za pomoc w jubi­le­uszu 25-lecia WKC  w mojej para­fii, a zaraz za tydzień ślub mojej wnucz­ki, gdzie na wese­le pie­kłam cia­sto.
Moje pra­gnie­nie wyjaz­du  było wiel­kie, ale po tych wyda­rze­niach było bar­dzo cie­niut­ko z kasą. Na spo­tka­niu w gru­pie przy­lgnę­ło do mnie sło­wo: „wrzu­ci­ła wszyst­ko co mia­ła …”. Pomy­śla­łam, tyle łask doświad­czy­łam od moje­go Jezu­sa, nie mogę nie jechać. Cho­ciaż przy­cho­dzi­ły mi myśli, abym dała sobie spo­kój z tym wyjaz­dem, to widzia­łam w ser­cu miłość Bożą i moją wdzięcz­ność dla Nie­go więc nie mogłam nie jechać, ale jechać choć­by za ostat­ni grosz i tu wła­śnie to Sło­wo Życia mnie utwier­dzi­ło „wrzu­ci­ła wszyst­ko co mia­ła…”.
Poje­cha­łam. W Domu Misyj­nym zaist­nia­ło pięk­ne wyda­rze­nie pani na fur­cie od razu dała mi klucz do poko­ju. Był to pięk­ny gest od stro­ny Księ­dza i Ani­ma­tor­ki Pod­re­gio­nu, za któ­ry jestem bar­dzo wdzięcz­na, za kolej­ną tro­skę od Jezu­sa. Sku­pie­nie było pięk­ne o tema­ty­ce: „Cha­ry­zma­ty Ducha Świę­te­go” temat ten wygło­sił ks. Hen­ryk Czu­bat, ale opra­co­wał ks. Daniel Mokwa:
Kate­chizm Kościo­ła Kato­lic­kie­go wyja­śnia, że cha­ry­zma­ty zarów­no nad­zwy­czaj­ne, jak rów­nież pro­ste i zwy­czaj­ne są łaska­mi Ducha Świę­te­go słu­żą­cy­mi Kościo­ło­wi; zosta­ją udzie­lo­ne w celu budo­wa­nia Kościo­ła, dla dobra ludzi i świa­ta, dla człon­ków wspól­no­ty chrze­ści­jań­skiej, dla wspól­ne­go dobra i gło­sze­nia ewan­ge­lii. Cha­ry­zma­ty są po to by przy­no­si­ły korzyść całej wspól­no­cie Kościo­ła, by słu­ży­ły. Nie są dla lep­sze­go samo­po­czu­cia poszcze­gól­ne­go czło­wie­ka, nie są dane w nagro­dę za coś, są dane po to aby nimi słu­żyć w misji i ewan­ge­li­za­cji oraz w jed­no­ści z całą wspól­no­tą Kościo­ła (…). Cie­ka­wie, to  ks. Daniel opi­sał więc zapra­szam do prze­czy­ta­nia i prze­ana­li­zo­wa­nia w Zeszy­cie For­ma­cyj­nym.
Po kon­fe­ren­cji spo­tka­li­śmy się w gru­pach na roz­wa­ża­niu sło­wa Boże­go i tam mię­dzy inny­mi roz­wa­ża­li­śmy, jak będzie­my żyli Sło­wem Życia, któ­re na tym sku­pie­niu było naszym mot­tem: „Mamy zaś według udzie­lo­nej nam łaski róż­ne dary”(Rz 12,6). Wspól­nie doszli­śmy do wnio­sku, że pomy­śli­my i uświa­do­mi­my sobie jaki dar każ­dy z nas otrzy­mał od Ducha Świę­te­go i będzie­my ten dar w sobie roz­wi­jać. Wie­czo­rem na wymia­nie doświad­czeń mie­li­śmy cie­ka­we odkry­cia darów i doświad­cze­nia.
W tym też cza­sie wpa­dła 100 Rocz­ni­ca Nie­pod­le­gło­ści Pol­ski, było za co dzię­ko­wać, a dzię­ku­jąc Jezu­so­wi sama nabie­ra­łam ducha, co jesz­cze bar­dziej byłam wdzięcz­na i szczę­śli­wa.
Od tego sku­pie­nia minę­ło spo­ro cza­su, a ja do koń­ca mie­sią­ca z gło­du nie umar­łam, dłu­gów sobie nie naro­bi­łam i wca­le nie zbied­nia­łam. Czu­ję się nawet bogat­sza, bo prze­ży­łam pięk­ne chwi­le ze Wspól­no­tą i z całą Trój­cą Świę­tą oraz Mat­ką Naj­święt­szą. Był to prze­pięk­ny czas.

BB

 Mam odkry­wać w sobie ten dar i roz­wi­jać
Ze sku­pie­nia wynio­słam sło­wo : ser­cem każ­dej cha­ry­zma­tycz­nej posłu­gi w koście­le jest miłość. Słu­żyć Bogu i dru­gie­mu czło­wie­ko­wi z miło­ści i z miło­ścią. Jeśli przyj­mu­ję tę miłość, przyj­mu­ję posta­wę poko­ry i posłu­szeń­stwa. Mam odkry­wać w sobie ten dar i roz­wi­jać, by dla budo­wy kościo­ła przy­no­sić dobre owo­ce.

Jani­na z Wro­cła­wia

Jestem dziec­kiem obda­ro­wa­nym hoj­nie i posła­nym z tymi dara­mi  na świat
 Jadąc na sku­pie­nie nie spo­dzie­wa­łam się jak wiel­kie rze­czy Bóg dla mnie przy­go­to­wał.
Kapłan Misjo­narz Krwi Chry­stu­sa, któ­ry gło­sił Sło­wo Boże, odczu­wa­łam, że gło­si je z głę­bo­ko­ści ser­ca kapłań­skie­go, w któ­rym miesz­ka żywy Bóg. Kapłan gło­sił nam tę świę­tą obec­ność Boga. Mówił, jak bar­dzo Bóg nas kocha. Doświad­czy­łam tej miłu­ją­cej obec­no­ści Boga, odczu­łam i uświa­do­mi­łam sobie, że jestem uko­cha­nym dziec­kiem Boga. Dziec­kiem obda­ro­wa­nym hoj­nie i posła­nym z tymi dara­mi  na świat, aby kochać Boga w moich bliź­nich. Uświa­do­mi­łam sobie bar­dzo moc­no, że tyl­ko Dro­gą Prze­naj­droż­szej Krwi Chry­stu­sa, Dro­gą Miło­ści mogę podą­żać bez­piecz­nie przez świat i odkry­wać hero­izm miło­ści.
Duch Świę­ty nie zna prze­szkód, aby oczy­ścić i roz­pa­lić miłość dla Boga. Pły­nę­ły łzy szczę­ścia, rado­ści i wewnętrz­ne­go spo­ko­ju.
To doświad­cze­nie umoc­ni­ło moją wia­rę i ufność w to, że Pan Bóg będzie każ­de­go dnia ze mną, że będzie mnie wypo­sa­żał w potrzeb­ne dary, aby wypeł­nić tę dro­gę miło­ści, któ­rą chcę iść i zanieść ją, poka­zać i poda­ro­wać mojej wspól­no­cie i wszę­dzie tam gdzie Bóg mnie pośle. Jestem pew­na, że miłość Boga prze­pro­wa­dzi mnie przez życie aż do spo­tka­nia z Miłu­ją­cym Ojcem.

H.W.

Istot­niej­sze jest świa­dec­two moje­go zwy­kłe­go codzien­ne­go życia
W dniach 9–11.11.2018 r. w Domu Św. Kaspra w Czę­sto­cho­wie odby­ło się sku­pie­nie orga­ni­zo­wa­ne przez Misjo­na­rzy Krwi Chry­stu­sa. W dniu 10 listo­pa­da ks. Hen­ryk Czu­bat CPPS, któ­ry gło­sił reko­lek­cje, nawią­zu­jąc do frag­men­tu Ewan­ge­lii z tego dnia wska­zał na wagę świa­dec­twa uczci­we­go życia chrze­ści­ja­ni­na w ota­cza­ją­cym świe­cie, na to, że w ten spo­sób moż­na pozy­ski­wać dla Chry­stu­sa ludzi „nie­go­dzi­wą mamo­ną” (por. Łk 16, 9). Odkry­ciem dla mnie było to, że dla Pana Boga istot­niej­sze jest świa­dec­two moje­go zwy­kłe­go codzien­ne­go życia, niż zaan­ga­żo­wa­nie w roz­ma­ite akcje ewan­ge­li­za­cyj­ne, któ­re prze­cież zawsze muszą być potwier­dza­ne przez czy­ny.

                                                                                                          Ryszard

Tu trze­ba być obec­nym, aby to prze­żyć i doświad­czyć
Reko­lek­cje 9–11 listo­pad Zno­wu kolej­ne Reko­lek­cje minę­ły, jak pięk­ny sen, ale to co pozo­sta­nie w naszych ser­cach jest czymś nie­za­po­mnia­nym. Jadąc do Czę­sto­cho­wy do Domu Misyj­ne­go Św. Kaspra zawsze jestem peł­na rado­ści i pod­eks­cy­to­wa­nia, że spo­tkam tam tylu cudow­nych ludzi to prze­cież moja kocha­na rodzin­ka, ja to nazy­wam małym spo­tka­niem w Nie­bie! Tu trze­ba być obec­nym, aby to prze­żyć i doświad­czyć, wszę­dzie czu­je się nie­sa­mo­wi­ty prze­kaz Boga. Cho­ciaż dzień wcze­śniej mia­łam wle­wy w Insty­tu­cie w Gli­wi­cach, a Jola zapa­le­nie rwy kul­szo­wej, to mia­ły­śmy taka siłę, że te wszyst­kie nie­do­łę­stwa poszły na bok ponie­waż naj­waż­niej­szy był Jezus i ten nie­opi­sa­ny kli­mat tam panu­ją­cy. Dzię­ki dobro­ci nasze­go bra­ta Pio­tra, któ­ry nas spe­cjal­nie przy­wiózł, była też z nami po raz pierw­szy nasza sio­stra Joasia. Byłam rów­nież pod wiel­kim wra­że­niem uczest­nic­twa dwóch naj­star­szych sióstr jed­na 94 let­nia cho­dzą­ca o kulach i 88 let­nia mama ks. Józe­fa ich peł­ne zaan­ga­żo­wa­nie daje nam wszyst­kim przy­kład do naśla­do­wa­nia. Nasz Mode­ra­tor ks Daniel pomi­mo cho­ro­by chciał być razem z nami, odpra­wił piąt­ko­wą i nie­dziel­ną Eucha­ry­stię. W sobo­tę w zastęp­stwie ks Danie­la wziął nas w opie­kę ks Hen­ryk i wygło­sił wspa­nia­łą kon­fe­ren­cję o cha­ry­zma­tach zwy­czaj­nych i nad­zwy­czaj­nych, pięk­nie mówił o miło­ści i służ­bie Bogu i dru­gie­mu czło­wie­ko­wi. Mia­łam też swój mały udział śpie­wa­jąc piąt­ko­wy psalm i sobot­nie Czy­ta­nie, czu­łam się zaszczy­co­na i wyróż­nio­na. Były rów­nież roz­wa­ża­nia w gru­pach i cało­noc­ne wysta­wie­nie Naj­święt­sze­go Sakra­men­tu moja gru­pa mia­ła czu­wa­nie w godzi­nach od 1 — 2 w nocy . Roz­po­czę­ła się rów­nież pere­gry­na­cja obra­zu Mat­ki i Kró­lo­wej Naj­droż­szej Krwi, któ­ry poje­chał do Ole­śni­cy i będzie odwie­dzał kolej­ne mia­sta w Die­ce­zji Wro­cław­skiej i gościł w domach wier­nych. Po zakoń­czo­nej Mszy Świę­tej nie­dziel­nej ks. Daniel pobło­go­sła­wił Bia­ło czer­wo­ne różań­ce, któ­re ofia­ro­wa­ły nam sio­stry z Kędzie­rzy­na-Koź­la z załą­czo­ną modli­twą za Ojczy­znę, bo przy­pa­da­ło 100 lecie odzy­ska­nia przez Pol­skę Nie­pod­le­gło­ści i wszy­scy odśpie­wa­li­śmy — Boże coś Pol­skę.  Wspól­ne śnia­da­nie zakoń­czy­ło nasze spo­tka­nie, uści­sków i poże­gnań nie było koń­ca Powró­ci­li­śmy do swo­ich domów udu­cho­wie­ni, szczę­śli­wi i napeł­nie­ni Duchem Świę­tym ❤moi kocha­ni chcę Wam powie­dzieć, że z utę­sk­nie­niem cze­kam na kolej­ne Reko­lek­cje😍
👍Basia ze Ślą­ska

Bia­ło-czer­wo­na Jasna Góra-reflek­sje

  Tym razem tro­chę ina­czej, bo nie o naszych dniach sku­pie­nia, któ­re jak zawsze są dla mnie bar­dzo war­to­ścio­we i wra­cam  do swo­ich obo­wiąz­ków bar­dzo wyci­szo­na i udu­cho­wio­na, a o wypra­wie na Jasną Górę.  Byłam tam kil­ka razy. Naj­pierw na Ape­lu Jasno­gór­skim w pią­tek. Już wte­dy urze­kło mnie pięk­no oświe­tle­nia same­go klasz­to­ru a szcze­gól­nie wie­ży bia­ło- czer­wo­ny­mi smu­ga­mi z reflek­to­rów. Od razu poczu­łam się wyjąt­ko­wo i poja­wi­ła się łez­ka w oku. Pomy­śla­łam sobie, że to miej­sce jest dla Pola­ków bar­dzo waż­ne, bo to Mary­ja wła­śnie nas obro­ni­ła, a ja w   przed­dzień świę­ta 100- lecia Nie­pod­le­gło­ści Pol­ski mogłam poczuć tą nie­zwy­kłą atmos­fe­rę, jaka była u Maryi. Nie sądzi­łam, że aż tak to będę prze­ży­wać i że będę mia­ła moż­li­wość zło­żyć hołd Mat­ce Bożej z podzię­ko­wa­nia­mi za naszą wol­ność. Czu­łam się tak jak brzmiał napis na murze klasz­to­ru ze sło­wa­mi nasze­go uko­cha­ne­go świę­te­go Jana Paw­ła II

 „TU ZAWSZE BYLIŚMY WOLNI”.

W sobo­tę znów zapra­gnę­łam być na Jasnej Górze. Byłam naj­pierw po połu­dniu. Wte­dy mogłam być też w miej­scach, gdzie przy­po­mnieć moż­na było sobie histo­rię naszej Ojczy­zny i osób wal­czą­cych o jej wol­ność.  Mogłam spo­koj­nie obej­rzeć skar­biec jasno­gór­ski z ofia­ro­wa­ny­mi vota­mi Mat­ce Bożej;  wysta­wę przed­sta­wia­ją­cą  miej­sca zma­gań Pola­ków w odzy­ska­nie wol­no­ści i utrzy­ma­nie naro­do­wej toż­sa­mo­ści, a zaty­tu­ło­wa­ną „Tu zawsze byli­śmy wol­ni. Jasnej Góry dro­ga do Nie­pod­le­gło­ści 1882–1918”. Nato­miast w  sali ojca Kor­dec­kie­go oprócz pięk­nych eks­po­na­tów muze­al­nych zoba­czy­łam przy­go­to­wa­nia dzie­ci z Lima­no­wej do wystę­pów o tema­ty­ce patrio­tycz­nej. Widzia­łam frag­ment śpie­wu oraz tań­ca polo­ne­za. Aż szko­da, że nie mogłam zostać na całych wystę­pach, ale unie­sio­na zachwy­tem poszłam podzię­ko­wać  opie­ku­nom i dzie­ciom za ich trud, a ser­ce się rado­wa­ło, że jesz­cze są ludzie, któ­rzy potra­fią zerwać mło­de poko­le­nie do dzia­ła­nia. Kie­dy wra­ca­łam spo­ty­ka­łam po dro­dze Ryce­rzy prze­by­wa­ją­cej na dorocz­nej euro­pej­skiej Piel­grzym­ce Rycer­stwa Orde­ru Jasno­gór­skiej Boga­ro­dzi­cy. Pięk­nie pre­zen­to­wa­li się w swo­ich stro­jach. Oczy­wi­ście obo­wiąz­ko­wo pokło­ni­łam się Mat­ce Bożej w Jej kapli­cy. Tam zawsze się coś dzie­je. Czuć było pod­nio­słą atmos­fe­rę jaka pano­wa­ła przed świę­tem 11 listo­pa­da. Przy­by­wa­ją­cy na czu­wa­nie piel­grzy­mi zaopa­trze­ni byli w bia­ło-czer­wo­ne cho­rą­giew­ki, w któ­re i ja mia­łam spo­sob­ność się zaopa­trzyć. Posłu­ży­ły mi one potem do ozdo­bie­nia kosza z bia­ło-czer­wo­ny­mi różań­ca­mi roz­da­wa­ny­mi naza­jutrz na naszej Mszy w kapli­cy w Domu Misyj­nym.  Wszyst­kie te popo­łu­dnio­we prze­ży­cia spo­wo­do­wa­ły, że nie musia­łam o nich opo­wie­dzieć moim sio­strom, któ­re ze wzglę­du na zdro­wie nie chcia­ły iść ze mną. Uży­łam więc swo­je­go cha­ry­zma­tu, aby je prze­ko­nać do wie­czor­ne­go spa­ce­ru na Jasną Górę. Wcze­śniej nie mia­łam poję­cia, że ten mój powsze­dni cha­ry­zmat, to też jest bar­dzo waż­ny, ale po sobot­niej kon­fe­ren­cji o cha­ry­zma­tach Ducha Świę­te­go, wie­dzia­łam co mam robić, żeby je prze­ko­nać. Nie żało­wa­ły ani tro­chę i cie­szy­ły się, że mogły poczuć to samo co ja, atmos­fe­rę świę­ta nie­pod­le­gło­ści Pol­ski, poczuć dumę z nasze­go naro­do­we­go dzie­dzic­twa i jego doko­nań. Po dro­dze na Jasną Górę zatrzy­ma­li­śmy się z głę­bo­ką zadu­mą przy pomni­ku bło­go­sła­wio­ne­go Popie­łusz­ki, pomni­ku Nie­zna­ne­go Żoł­nie­rza, gdzie zło­żo­ne były ser­ca dla „Nie­pod­le­głej”, przy pomni­ku kar­dy­na­ła Ste­fa­na Wyszyń­skie­go, a idąc wcze­śniej alej­ką do klasz­to­ru na wprost podzi­wia­li­śmy pięk­nie oświe­tlo­ny cokół ze zwy­cię­ską Mary­ją, zamiast wize­run­ku cara, któ­ry był wcze­śniej. Wró­ci­li­śmy do domu Misyj­ne­go i ser­ce moje się rado­wa­ło, że mogłam swo­ją miło­ścią spra­wić, iż moje sio­stry mogły też uczest­ni­czyć w tak pięk­nych obcho­dach naszej Nie­pod­le­głej Ojczy­zny. Zaufa­łam Bogu, że dadzą rady dojść do Jasnej Góry, a resz­tę spra­wi­ła Mary­ja, a prze­cież mogłam zostać na miej­scu i już wie­czo­rem nigdzie nie cho­dzić, bo już wcze­śniej wszyst­ko widzia­łam. Jed­nak jestem wdzięcz­na, że nie posłu­cha­łam złych pod­szep­tów- po co ci ten trud, a wszyst­ko ofia­ro­wa­łam Bogu i wie­dzia­łam, że będzie dobrze i nie będzie to stra­co­ny czas. Po powro­cie wszyst­kie mogły­śmy przez dłu­gie chwi­le dzię­ko­wać na noc­nej ado­ra­cji Jezu­so­wi za wszel­kie dobro, jakie otrzy­mu­je­my , a szcze­gól­nie za naszą Wspól­no­tę i jej głę­bo­ki cha­ry­zmat.

Bogu niech będą dzię­ki !

Kata­rzy­na