Cztery  filary  nauki  dialogu we  Wspólnocie:

  1. Wia­ra i nadzie­ja — zadbaj o swo­ją for­ma­cję  ducho­wą – bierz udział w Reko­lek­cjach, sku­pie­niach, nabo­żeń­stwach, sys­te­ma­tycz­nie  uczest­nicz w coty­go­dnio­wych  spo­tka­niach WKC, dogłęb­nie  ana­li­zuj tema­ty
  2. Praw­da i poko­ra — buduj sys­tem war­to­ści opar­ty  na  Ewan­ge­lii — codzien­nie  czy­taj Pismo Świę­te oraz bądź wier­nym i  nie­ustra­szo­nym  apo­sto­łem we współ­cze­snym świe­cie. Bądź żywą Ewan­ge­lią.
  3. Miło­sier­dzie i ufność — sys­te­ma­tycz­nie i  aktyw­nie  żyj  ewan­ge­licz­nym  Sło­wem  Życia – potwier­dze­niem tego będą two­je świa­dec­twa w odnie­sie­niu do Sło­wa  Życia i  wypeł­nie­nie przy­mie­rza z Bogiem. „Chcę raczej miło­sier­dzia niż ofia­ry”  (Mt 9,13)
  4. Odwa­ga i roz­trop­ność — zmień wady na zale­ty, zmień złe nawy­ki i przy­zwy­cza­je­nia pod­czas  pro­wa­dze­nia roz­mów,– niech  umrze  w  tobie  „sta­ry  czło­wiek”, a  naro­dzi  się nowy, odmie­nio­ny  na  obraz i podo­bień­stwo  Boże. Jezus  powie­dział: — „Jeże­li ziar­no psze­ni­cy wpadł­szy w zie­mię nie obumrze, zosta­nie tyl­ko samo, ale jeże­li obumrze, przy­no­si plon obfity.”(J. 12.24)

Rodzaje i formy dialogu:

- Dia­log  wer­bal­ny ( mowa ) i  nie­wer­bal­ny —  mowa  cia­ła ( np. gesty­ku­la­cja, wyraz twa­rzy).

- Dia­log  pisem­ny — np.  za  pomo­cą listów, doku­men­tów  lub  SMS-ów, czy też  e-mail.

- Dia­log  czy­nów — np. ustą­pi­łeś  komuś miej­sca, a  ten  ktoś  uśmie­chem

i gestem  dzię­ku­je, itd.

- Dia­log  zna­ków  —  np. Bóg  daje  nam  zna­ki (sytu­acje, oso­by), a  my  odpo­wia­da­my  na  nie. Mogą  też  być zna­ki z życia  wzię­te, np. zna­ki, jakie  daje  nam  nasz  orga­nizm ( np. ból ) oraz zna­ki  dro­go­we, np.  ogra­ni­cze­nie pręd­ko­ści  i  nasza  reak­cja  na  nie .

- Dia­log moty­wu­ją­cy —  tj. zachę­ca­nie do wyko­na­nia zadań  lub  do pod­ję­cia  wyzwań.

- Dia­log  pojed­naw­czy — czy­li docho­dze­nie  do  zgo­dy, prze­ba­cze­nia.

- Dia­log  moż­li­wo­ści  — np.  masz  moż­li­wość,  aby  komuś  pomóc,  albo  mu  zaszko­dzić, a  on odwza­jem­nia  się za otrzy­ma­ne  dobro,  albo za dozna­ne krzyw­dy.

- Dia­log  serc — np. ludzie zako­cha­ni  mogą  nic do  sie­bie nie mówić, tyl­ko patrzą sobie  w  oczy  i  wie­dzą, co  jed­no  do  dru­gie­go  mówi. Przy­kła­dem takie­go Ewan­ge­licz­ne­go dia­lo­gu jest  spo­tka­nie Mat­ki  Bożej

z Jezu­sem  na  Dro­dze  Krzy­żo­wej. Tam  nie było  słów,  tyl­ko  nie­my  dia­log  serc.

- Dia­log  NIEBA  z   ZIEMIĄ – tj. Msza Świę­ta, nabo­żeń­stwa, obja­wie­nia, piel­grzym­ki.

- Dia­log  z  Bogiem, z Duchem  Świę­tym  lub z  Mat­ką  Bożą —  tj. modli­twa  ser­cem (zadbaj aby  nie  był to tyl­ko mono­log).  Otwórz swo­je  ser­ce i  buduj rela­cje z  Nimi.

- Dia­log  z  Jezu­sem —  może  to  być  spo­wiedź  lub  ado­ra­cja  Naj­święt­sze­go Sakra­men­tu.

- Dia­log z samym sobą — czy­li kon­tem­pla­cja, medy­ta­cja. Wsłu­chaj  się

w głos  swo­je­go sumie­nia.

- Dia­log spo­łecz­ny — np. we  wspól­no­cie – mię­dzy  mode­ra­to­ra­mi

i  ani­ma­to­ra­mi   oraz  mię­dzy człon­ka­mi  i sym­pa­ty­ka­mi.

- W  któ­re­go  rodza­ju  dia­lo­gu  bie­rzesz udział  naj­czę­ściej?  — Któ­ry dia­log  naj­le­piej  ci się  uda­je?  — Z któ­rym  z  ww. dia­lo­gów  masz  pro­blem?  DLACZEGO?

                                                                                                          Opra­co­wa­ła  Tere­sa  Świ­der­ska

 

Różnice  między  dialogiem,  a  dyskusją

Lp.                Cel i  efek­ty  dia­lo­gu Cel  i  efek­ty  dys­ku­sji
1 Pod­czas dia­lo­gu szu­ka­my zgod­no­ści w pomy­sło­wym docho­dze­niu do praw­dy i roz­wią­za­nia  pro­ble­mu. Pod­czas  dys­ku­sji  szu­ka­my   róż­nic w argu­men­ta­cji, a  praw­da  i roz­wią­za­nie pro­ble­mu wca­le  nie  jest  naj­waż­niej­sze. Dys­ku­sja  eska­lu­je  emo­cje, a  nie  praw­dę.
2 Dia­log  prze­bie­ga  w  har­mo­nii                  i  jed­no­ści.   Dia­log  łączy. Dys­ku­sja  czę­sto  zaognia  atmos­fe­rę.

Dys­ku­sja   dzie­li.

3 Celem  dia­lo­gu jest wymia­na wie­dzy oraz doświad­czeń i uzgad­nia­nie wspól­ne­go sta­no­wi­ska. Celem dys­ku­sji jest wygra­na jed­nej ze stron.

W dys­ku­sji  jest obu­stron­ne  kry­ty­kanc­two oraz ście­ra­nie się i roz­mów­ców i sta­no­wisk.

4 Dia­log wyzwa­la reflek­sję nad wła­snym sta­no­wi­skiem, w  odnie­sie­niu do Pra­wa Boże­go ( tzn. Deka­lo­gu ) Dys­ku­sja wyzwa­la przede wszyst­kim kry­ty­kę argu­men­tów prze­ciw­ni­ka i  trwa­nie przy  swo­im  zda­niu za wszel­ką cenę.
5 Dia­log wspie­ra posta­wę otwar­te­go ser­ca  i goto­wość przy­zna­nia, że jest się w błę­dzie, a nawet goto­wość do zmia­ny sta­no­wi­ska. Dys­ku­sja wspie­ra posta­wę zamknię­te­go  ser­ca, sku­pie­nia  się  na  sobie  i  brak  goto­wo­ści przy­zna­nia, że jest  się  w błę­dzie, trwa­nie  z upo­rem przy  swo­im  sta­no­wi­sku.
6 Dia­log zmie­rza do wzbo­ga­ce­nia moż­li­wo­ści i pogłę­bia wię­zi mię­dzy roz­ma­wia­ją­cy­mi.

Roz­mów­ca  trak­to­wa­ny jako  inspi­ra­cja.

Dys­ku­sja jest rywa­li­za­cją, gdyż uczest­ni­cy prze­ciw­sta­wia­ją sobie rację i argu­men­ty,       by wyka­zać, że dru­ga stro­na jest w błę­dzie.

Roz­mów­ca  trak­to­wa­ny  jako  zagro­że­nie.

7 Pod­czas dia­lo­gu  jest wza­jem­ne słu­cha­nie,  czy­li  jeden słu­cha dru­gie­go, aby zro­zu­mieć i pró­bo­wać osią­gnąć poro­zu­mie­nie. Pod­czas dys­ku­sji jest  czę­ste prze­ry­wa­nie wypo­wie­dzi dru­gie­go, a ponad­to jeden słu­cha dru­gie­go by wyła­pać sła­be punk­ty, skry­ty­ko­wać  i prze­ciw­sta­wić im wła­sne racje.
8 Dia­log to jed­no­cze­nie  się  w  roz­wią­zy­wa­niu  pro­ble­mów.

 

Dys­ku­sja to wymia­na zdań osób  będą­cych  po prze­ciw­nych stro­nach, pró­bu­ją­cych narzu­cić je wszyst­kim innym — to two­rze­nie  pro­ble­mów.
9 Dia­log czę­sto peł­ni rolę wyja­śnia­ją­cą,  jest przed­sta­wie­niem mery­to­rycz­nych  argu­men­tów  „ZA”  i  „PRZECIW”.   Celem dys­ku­sji  nie  jest  „sta­wia­nie  czo­ła”  trud­no­ściom,  tyl­ko  prze­ciw­sta­wia­nie  się  dys­ku­tan­to­wi i poka­za­nie,  że  jest  się  lep­szym, waż­niej­szym  i wię­cej  się  może.
10 Dia­log jest współ­pra­cą w  poko­ju             i  jed­no­ści oraz wza­jem­ne­go  sza­cun­ku  i  miło­ści. Dys­ku­sja czę­sto  przy­bie­ra  cha­rak­ter  wal­ki,   a  nawet  woj­ny słów. Róż­ni­ca  zdań +  emo­cje  = w  efek­cie  kon­flikt.

                                                                                                        Opra­co­wa­ła  Tere­sa  Świ­der­ska